ثبت بیش از ۱۱ درصد خطای DNS در درخواست‌های اینترنت ایران
داده‌های منتشرشده در سامانه پایش رادار کلودفلر نشان می‌دهد ۱۱.۵ درصد درخواست‌های DNS ارسالی از ایران به سرویس عمومی کلودفلر با خطای SERVFAIL مواجه شده‌اند؛ موضوعی که در کنار گزارش‌های اخیر درباره اختلال دسترسی به برخی دامنه‌های اینترنتی، ضرورت بررسی دقیق‌تر زیرساخت نام دامنه و تفکیک منشأ اختلالات را مطرح می‌کند.
به گزارش سیتنا، سامانه نام دامنه یا DNS یکی از اجزای اساسی زیرساخت اینترنت است که وظیفه تبدیل نام وب‌سایت‌ها به نشانی‌های IP را بر عهده دارد و هرگونه اختلال در عملکرد آن می‌تواند دسترسی کاربران به وب‌سایت‌ها و سرویس‌های اینترنتی را با مشکل مواجه کند.
بر اساس داده‌های منتشرشده در داشبورد Cloudflare Radar درباره وضعیت DNS ایران، ۷۹.۲ درصد درخواست‌های ثبت‌شده به سرویس عمومی 1.1.1.1 با پاسخ موفق مواجه شده‌اند. در مقابل، سهم پاسخ‌های دارای خطای SERVFAIL به ۱۱.۵ درصد و پاسخ‌های NXDOMAIN به ۹.۱ درصد رسیده است.
خطای SERVFAIL زمانی ثبت می‌شود که سرور DNS نتواند درخواست کاربر را به‌درستی پردازش و پاسخ نهایی را ارائه کند. این وضعیت می‌تواند ناشی از مشکلات سرور، اختلال ارتباطی، خطاهای پیکربندی یا مشکلات زنجیره دریافت پاسخ DNS باشد.
همچنین پاسخ NXDOMAIN به معنای پیدا نشدن دامنه یا رکورد مورد درخواست است؛ هرچند در برخی شرایط، سیاست‌های محدودسازی دسترسی نیز می‌توانند در شکل‌گیری چنین پاسخ‌هایی نقش داشته باشند.
در همین ارتباط، احسان چیت‌ساز، معاون سیاست‌گذاری و برنامه‌ریزی توسعه فاوا و اقتصاد دیجیتال وزیر ارتباطات، در گفت‌وگوی اخیر خود با سیتنا درباره روش فنی تشخیص منشأ اختلال و تعلیق دامنه‌های اینترنتی، بر ضرورت تطبیق چند دسته اطلاعات تأکید کرده است.
چیت‌ساز در این گفت‌وگو توضیح داده است که برای تشخیص منشأ تعلیق دامنه‌ها باید اطلاعات ثبتی دامنه با پاسخ سامانه نام دامنه (DNS) و نتایج آزمون دسترسی از شبکه‌های مختلف در داخل و خارج کشور تطبیق داده شود.
به گفته وی، در لایه ثبت دامنه، وضعیت clientHold از سوی شرکت ثبت‌کننده دامنه و وضعیت serverHold از سوی مدیر ثبت پسوند اعمال می‌شود و این کدها مشخص می‌کنند که تعلیق در کدام سطح اتفاق افتاده است.
معاون وزیر ارتباطات همچنین تأکید کرده است که برای احراز علت و مبنای حقوقی تعلیق دامنه، باید اخطار ثبت‌کننده، اعلام مدیر ثبت پسوند یا دستور مرجع ذی‌صلاح مورد بررسی قرار گیرد.
این توضیحات از آن جهت اهمیت دارد که بروز اختلال در دسترسی به یک وب‌سایت الزاماً به معنای اختلال در زیرساخت DNS نیست. برای مثال، ممکن است دامنه در سطح شرکت ثبت‌کننده یا مدیر ثبت پسوند تعلیق شده باشد یا مشکل از زیرساخت DNS، مسیریابی و ارتباطات شبکه ناشی شود.
چیت‌ساز در بخش دیگری از این گفت‌وگو با اشاره به تفاوت مقررات مربوط به ثبت دامنه و سایر خدمات اینترنتی، توضیح داده است که مقررات تحریمی آمریکا میان ثبت دامنه، میزبانی وب و سایر خدمات ارتباطی تفاوت قائل می‌شود و ارزیابی حقوقی هر پرونده به نوع خدمت و وضعیت حقوقی دریافت‌کننده آن بستگی دارد.
بررسی سهم درخواست‌های DNS در شبکه‌های ارتباطی ایران نیز نشان می‌دهد مشترکان همراه اول، شبکه مخابراتی، ایرانسل و مخابرات ایران بخش عمده درخواست‌های ثبت‌شده را تشکیل می‌دهند. رایتل و برخی ارائه‌دهندگان اینترنت ثابت نیز سهمی از این درخواست‌ها دارند.
با این حال، سهم هر اپراتور از درخواست‌های DNS به‌تنهایی نشان‌دهنده کیفیت یا میزان اختلال در شبکه آن اپراتور نیست و برای ارزیابی دقیق‌تر باید نرخ پاسخ موفق و خطا در هر شبکه به‌صورت مستقل اندازه‌گیری شود.
در مجموع، آمار منتشرشده درباره درخواست‌های DNS ایران، ضرورت بررسی دقیق‌تر وضعیت این زیرساخت را مطرح می‌کند؛ با این حال، برای تعیین منشأ خطاهای ثبت‌شده و مشخص شدن ارتباط احتمالی آن‌ها با اختلال دامنه‌ها، انجام آزمون‌های تفکیکی در شبکه اپراتورهای مختلف و مقایسه پاسخ DNSهای داخلی و عمومی ضروری است.
انتهای پیام
افزودن دیدگاه جدید