کشف یک شهر غرق شده اسرارآمیز در نزدیکی مثلث برمودا

به گزارش سیتنا، اسکات سی. وارینگ، که خود را پژوهشگر حوزه یوفو (اشیای پرنده ناشناس) معرفی می‌کند، این اشکال را در نزدیکی کوبا و هائیتی شناسایی کرد و مدعی شد که آن‌ها ممکن است بقایای شهری باشند که توسط انسان‌های باستان ساخته شده است.

وارینگ این کشف ادعایی را با استفاده از نقشه‌ای آنلاین از پروژه «سی‌بد ۲۰۳۰» (Seabed 2030) انجام داد؛ پروژه‌ای جهانی که هدف آن نقشه‌برداری از تمام بستر اقیانوس‌ها تا پایان دهه جاری است.

داده‌های مربوط به بستر دریا، مجموعه‌ای از خطوط محو، تقریباً موازی و متقاطع را در کف دریا و در سمت غرب این جزیره نشان می‌دهد.

او تخمین زد که وسعت این مکانِ احتمالی در یک جهت هفت یا هشت مایل و در جهت دیگر تقریباً سه مایل است.

وارینگ در ویدیویی در یوتیوب که به معرفی این منطقه می‌پردازد، گفت: «این نقشه جدید فوق‌العاده است. در این مکان خاص، یک شهر باستانیِ غرق‌شده وجود دارد.»

او افزود: «اشکال هندسی بسیاری وجود دارد که نشان می‌دهد چیزی در اینجا هست که با دخالت هوش و به دست انسان ساخته شده است.»

با این حال، هیچ باستان‌شناس یا دانشمند علوم دریایی این مکان را بررسی نکرده و تأیید نکرده است که این الگوها نشان‌دهنده سازه‌های فیزیکیِ ساخته‌شده به دست انسان هستند.

وارینگ گفت که مقیاس و نظمِ این اشکال او را متقاعد کرده است که بعید است آن‌ها به صورت طبیعی شکل گرفته باشند.

او این احتمال را بررسی کرد که آیا سازندگانِ احتمالیِ این بناها انسان بوده‌اند یا بازدیدکنندگانی از دنیایی دیگر.

وارینگ در وب‌سایت خود، «UFO Sightings Daily»، پرسید: «خب، آیا پای بیگانگان باستانی در میان است یا انسان‌های باستان؟ این پرسشِ اصلی است.»

او در نهایت احتمال وجود یک تمدن گمشده‌ی انسانی را محتمل‌تر دانست و استدلال کرد: «من احتمالاً گزینه انسان‌های باستان را انتخاب می‌کنم، زیرا طراحی هندسی آن به نظرم ابتدایی‌تر است و ویژگی‌های آینده‌نگرانه یا پیشرفته‌ی چندانی ندارد.»

وارینگ این فرضیه را مطرح کرد که این اشکال ممکن است بقایای سکونتگاهی شبیه به «آتلانتیس» باشند؛ همان تمدن افسانه‌ای که گفته می‌شود در اعماق دریا ناپدید شده است.

او گفت: «این می‌تواند شهری گمشده و بسیار قدیمی، شبیه به آتلانتیس یا چیزی شبیه آن باشد که بر روی صخره‌های مرجانیِ یک منطقه جزیره‌ای ساخته شده است.»

او احتمال داد که وقوع یک زلزله‌ی قدرتمند ممکن است ثبات جزیره را برهم زده و باعث شده باشد که صخره‌های مرجانی و تمام سازه‌های روی آن به درون اقیانوس فرو بریزند.

وارینگ توضیح داد: «یک زلزله می‌توانسته چنان تکان شدیدی ایجاد کند که صخره‌های مرجانی در هم فرو بریزند و کل جزیره به زیر آب برود.»

با این حال، او اذعان کرد که این سناریو صرفاً نظریه شخصی‌اش بوده و هیچ‌گونه شواهد زمین‌شناسی یا باستان‌شناسی مبنی بر وجود جزیره‌ای در آن مکان ارائه نکرد.

او گفت: «این فقط فرضیه و حدس من است.»

وارینگ موقعیت این ناهنجاری را در آب‌های نزدیک کوبا و هائیتی، و در مجاورت جزایر «ترکس و کایکوس» و باهاما تعیین کرد.

او همچنین اشاره کرد که این منطقه در نزدیکی «مثلث برمودا» قرار دارد؛ ناحیه‌ای با مرزهای نامشخص در اقیانوس اطلس که دهه‌هاست با داستان‌هایی درباره ناپدید شدن کشتی‌ها و هواپیماها و رفتارهای غیرعادی قطب‌نما گره خورده است.

وارینگ مدعی شد که ناهنجاری‌های مغناطیسیِ احتمالی در این منطقه می‌تواند باعث شود شناورها مسیر خود را گم کنند یا حتی دچار خرابی موتور شوند.

با این حال، «اداره ملی اقیانوسی و جوی» (NOAA) اعلام کرده است که هیچ مدرکی دال بر اینکه ناپدید شدن‌های مرموز در مثلث برمودا بیش از سایر مناطق پرتردد اقیانوسی رخ می‌دهد، وجود ندارد.

این پژوهشگر خاطرنشان کرد که این الگوها هنگام استفاده از «گوگل ارث» (Google Earth) در آن منطقه قابل مشاهده نبودند.

این سازمان اشاره می‌کند که طوفان‌های شدید، تغییرات سریع آب‌وهوایی ناشی از جریان «گلف استریم»، کم‌عمق بودن آب‌ها و خطای انسانی می‌توانند بسیاری از حوادث منتسب به این پدیده فرضی را توجیه کنند.

وارینگ همچنین این پرسش را مطرح کرد که چرا این الگوها در گوگل ارث دیده نمی‌شوند و مدعی شد که این پلتفرم، منطقه مذکور را زیر لایه‌ای از تصاویر آبی و یکدست پنهان کرده است.

او گفت: «گوگل ارث اصلاً چیزی در آنجا نشان نمی‌دهد. آن‌ها از برنامه‌ای برای یکدست‌سازی تصاویر استفاده می‌کنند و با پوشاندن آن ناحیه با رنگ آبی، عملاً چیزی دیده نمی‌شود.»

هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد گوگل عمداً چیزی را در آن مکان پنهان کرده است.

نقشه‌های بستر اقیانوس از اطلاعاتی با کیفیت و وضوح متفاوت گردآوری می‌شوند؛ از جمله اندازه‌گیری‌های مستقیم سونار، مشاهدات ماهواره‌ای و تخمین‌های رایانه‌ای که برای پر کردن شکاف‌های عظیم میان داده‌های نقشه‌برداری به کار می‌روند.

ترکیب این منابع می‌تواند منجر به ایجاد خطوط مستقیم، شبکه‌ها و دیگر الگوهای ظاهراً هندسی شود که لزوماً نشان‌دهنده اشیای واقعی در بستر دریا نیستند.

تأیید وجود یک سکونتگاه گمشده نیازمند بررسی‌های دقیق سونار، عکس‌برداری زیر آب و شواهد فیزیکی نظیر سنگ‌های تراش‌خورده، سفالینه، ابزارآلات یا سایر آثار باستانی است.

تا زمانی که چنین تحقیقی انجام نشود، این «شهر» صرفاً تفسیری از الگوهای موجود در داده‌های نقشه‌برداری باقی می‌ماند و نه یک کشف باستان‌شناسیِ اثبات‌شده.

انتهای پیام